Visie
Dat ik circus ben gaan doen is eigenlijk eerder een toeval. Als kind deed ik turnen en toen ik een blessure opliep zocht ik een andere manier om mij uit te leven. ​
Via een animatorcursus bij Crefi koos ik om een circuskamp te begeleiden. Ik merkte dat ik heel graag zelf meedeed en graag samen in de belangstelling stond met de kinderen. We maakten samen kleine showkes en vanaf dat moment heb ik de microbe te pakken.
Rond 2005 ging ik psychologie studeren aan de Universiteit in Brussel. Omdat je eigenlijk maar 16 uur les hebt per week had ik vrij veel tijd om het jongleren verder onder de knie te krijgen. Circus gaf me de mogelijheid eigenen talenten te ontwikkelen en het creatief bezig zijn was tevens een manier om beter te aarden in mezelf. Het is een soort uitlaatklep voor mijn creatief en overactieve geesteskracht (ADD :). Het zorgde er ook voor dat ik veel mensen ontmoette en het gevoel kreeg ergens bij te horen. Omdat ik uit ondervinding merkte dat het me hielp deed ik inspiratie op om een thesis over het onderwerp te gaan schrijven. Zo kwam ik terecht op de meest uiteenlopende plaatsen waar ik inspirerende mensen ontmoette die allen dezelfde passie delen.
Ik bezocht talloze projecten waar mensen circuskunsten beoefenen met mensen met een beperking, met kinderen met autisme, met 'kansarme' kinderen in de wijken... en kwam door observaties en interviews tot een model waarin de positieve werking van circus beschreven staat. Ik heette het 'Cirkustherapie?'.
Ik wou eerst onze werking deze naam geven, maar na langer erover na te denken en meningen van andere circusverenigingen te hebben geraadpleegt vond ik dat het woordt 'therapie' nogal wat connotaties heeft. Het zou bijvoorbeeld onder andere impliceren dat iemand niet helemaal ok is zoals hij of zij is... Daarom koos ik voor de meer betekenisloze naam van Zopaz. De naam van het aapje dat je hier overal op de website ziet. De vzw van waruit wij werken zou wel Cirkustherapie gaan heten. Deze naam staat ook vermeld op onze facturatie.
Na mijn studies besloot ik een jaar circuspedagogie te volgen aan de circusshool in Brussel waar ik diverse aspecten van het lesgeven aanleerde. Ik leerde er allerlei vaardigheden om op een ludieke wijze structuur aan te brengen. Het viel mij vooral op dat hoe meer ik via grappige 'typetjes' communiceerde met de kinderen en hoe meer ik meeging in hun creativiteit, hoe moeitelozer alles verliep. Ook het simpele zelf oefenen terwijl de kinderen aan het oefenen creëert een houding van gelijkwaardigheid. Door deze opstelling zijn kinderen veel meer gemotiveerd van binnen uit. Zo ging er voor mij een hele wereld open. Kinderen bezitten immers de ware kracht van het spontaan zijn, en zichzelf kunnen zijn. zodat ze telkens tonen op subtiele wijze hoe het zit. Na de ontdekkingsreis in de circusschool behaalde ik een certificaat als 'circuspedagoog'.